peşimdeler....

saatlerdir koşuyorum! ney den ve niye kaçtığımı unutum sanırım, arkama arada bakıyorum ama O'nu göremiyorum,duyamıyorum ama sanırım hissediyorum. garip bir duygu gibi... arkamdan bir şeyin üflediği hissiyatının ve sesinin koştuğum için kulaklarıma takılan rüzgarın sesi olduğunu çözecek kadardır koşuyorum. sanılanın aksine arkamdaki şeye karşı duyduğum korkuyu yendim, ama durup olunla yüzleşmenin tek yol olduğunu kabullenecek kadar koşmadım daha. şimdi önüme odaklanıp ne gördüğümü anlamaya çalışıcam çünkü, arkamdakinden kaçarken aynı zamanda koştuğum yolu kaçırdım, ne vardı o yolda?, neresiydi o'ra?,kimler geçmişti daha önce?.. bu soruların cevapları asla olmayabilir,içimdeki korku merakımın karşısında önemini yitirdi arkamdaki soruların cevapları ileride sorulacak soruların hepsinden daha değerli oldu ve durdum! aslında kaçmakta haklıymışım, onu şimdi gördüm ve üzerime doğru geliyor ama ben sadece şunları düşünüyorum; Merak kediyi öldürürmüş, son pişmanlık fayda etmezmiş, adamın başına bela ya meraktan yada y..raktan gelirmiş.