1974

Ben Mehmet Coşkun Kırıkkale'nin Keskin ilçesinde doğdum,orada da büyüdüm. 21 yaşında asker oldum, şimdi 22 yaşındayım. Benim babam keskin'de kaymakam yardımcısıdır. Herkes o'nu çok sever belki kaymakamdan da çok,ama babam hakeder iyi niyetlidir,dürüsttür,adam kayırmaz... Ha! birde doğma büyüme keskinlidir. Üstüme çok titrediler "okuyacak olum" dediler, bir yere kadar da okudum. Sonra askere çağırdılar,tüm ilçede bayram gibi bir gün yaptılar sanki bir tek asker benmişim gibi. O gün ilceden askere 7 kişi uğurlandık o günden beri birbirimizi görmedik, belkide ben onları birdaha görmedim... Bunlar benim şuan düşündüklerim, şuan havadan kıbrısa bakıyorum 20saniye önce bir paraşütçü olarak uçaktan atladık. Çok rahatsızım şuan hiç bilmediğim bir adanın üzerinde aşşağıdaki kargaşanın üzerine doğru iniyorum. Olsun aşşağadakiler bizdenmiş, zulüm ediyorlarmış onlara Yonanlar! Deniz çok güzel gözüküyor, hiç böyle güzel bir mavi görmemiştim. Aşşağıya baktığım için gözlerim yaşardı . 300-400 kişiyiz havada bazılarının yakınlarında kara bir duman çıkıyor, Aaaa! uçak savar ateşiymiş o bize ateş ediyorlar, daha yere inmemize izin vermeden savaşıyorlar bizimle. Yunanlar anlatıldıkları gibi hainmiş, delikanlı değillermiş. Son yüz metre bir tepeye iniyoruz tam pikniklik bir yer keşke öyle yapsak.